• ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

    με εγγυημένα αποτελέσματα ίασης

    Η άρτια χειρουργική τεχνική, που βασίζεται στη γνώση και το ανθρώπινο δυναμικό με το οποίο στελεχώνεται, η ομάδα του χειρουργείου, είναι η εγγύηση για την επιτυχία και την ίαση της νόσου.

    Dr. ΝΙΚΗΤΑΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

    Ορθοπεδικός Χειρουργός

  • ΑΚΡΙΒΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    Sample Subheading

    Είναι απαραίτητη για να κατανοηθεί πρωτίστως μια πάθηση ώστε κατόπιν να μπορεί να θεραπευτεί ακολουθώντας είτε τη συντηρητική είτε τη χειρουργική οδό.

    Dr. ΝΙΚΗΤΑΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

    Ορθοπεδικός Χειρουργός

  • ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ

    Sample Subheading

    Η πρώτη προσέγγιση με τον ασθενή, η λήψη ενός καλού ιστορικού καθώς και η εξέταση της πάσχουσας περιοχής, αποτελούν σημαντική προϋπόθεση για τον στοχευμένο και σωστό προγραμματισμό των εξετάσεων που θα χρειαστούν για την πλήρη ταυτοποίηση της νόσου.

    Dr. ΝΙΚΗΤΑΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

    Ορθοπεδικός Χειρουργός

  • ΥΓΙΗΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ

    Sample Subheading

    Είναι το σύνολο των καλών λειτουργιών. Απαιτεί την ευαισθησία από τον ασθενή για θέματα πρόληψης, αλλά και τη σωστή θεραπευτική προσέγγιση του ιατρού για την αντιμετώπιση της νόσου.

    Dr. ΝΙΚΗΤΑΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

    Ορθοπεδικός Χειρουργός

Previous
Next

Οστεοπόρωση

Υπό επεξεργασία

 

 

                                              ΟΣΤΕΠΟΡΩΣΗ

 

                                                                 

 

Πρόκειται για ένα μεταβολικό νόσημα που συνδυάζει τη μείωση της οστικής μάζας και τη μεταβολή της μικροαρχιτεκτονικής του οστού, με τελικό αποτέλεσμα τη μείωση της μηχανικής αντοχής του οστού.

Η μεγαλύτερη επίπτωση της οστεοπόρωσης αφορά κυρίως τις γυναίκες γιατί:

1/ ζουν περισσότερο από τους άνδρες κατά μέσο όρο,

2/ υπόκεινται σε ορμονικές μεταβολές (εμμηνόπαυση),

3/ οι σπόνδυλοι τους κατασκευαστικά είναι μικρότεροι από των ανδρών. 

 

Η νόσος αδρά διαιρείται   σε μετεμμηνοπαυσιακή που αφορά κυρίως τις γυναίκες και συσχετίζεται και με κληρονομική προδιάθεση και σε γεροντική και αφορά εξίσου άνδρες και γυναίκες μετά το 70 χρόνια κατά μέσο όρο.

Για να καταλάβουμε πως δημιουργείται και εξελίσσεται η οστεοπόρωση, πρέπει να κατανοήσουμε τη φυσιολογική δομή του οστού.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες τα οστά βρίσκονται σε μια διαρκή διαδικασία καταστροφής και αναδημιουργίας, διατηρώντας σταθερή τη μάζα τους και την αρχιτεκτονική τους με τη διαδικασία του remodeling.                         

Έχουμε δύο είδη οστικού ιστού, το φλοιώδη ή συμπαγή, από τον οποίο σχηματίζονται κυρίως τα μακρά οστά και τον σπογγώδη, που εμφανίζεται κατεξοχήν στους σπονδύλους.

Τα οστά έχουν την ανόργανη φάση, η οποία αποτελείται κυρίως από κρυστάλλους υδροξυαπατίτη  και την οργανική φάση η οποία αποτελεί το 1/3 του βάρους τους και συνίσταται σε κολλαγονικές πρωτεΐνες και πρωτεογλυκάνες.

Τα κύτταρα του οστίτη ιστού είναι οι οστεοβλάστες που κάνουν οστεοπαραγωγή, τα οστεοκύτταρα τα οποία συμμετέχουν στην επιμετάλλωση του οστεοειδούς, στην ομοιόσταση του ασβεστίου, καθώς και στην ανίχνευση των σημείων μηχανικής κόπωσης και οι οστεοκλάστες που συμμετέχουν στην αποδόμηση του οστού.

Η όλη διαδικασία της οστικής ανακατασκευής (remodeling), είναι μια αρμονική διαδικασία που περνά από διάφορες φάσεις, ξεκινώντας από την οστεοπαραγωγή των οστεοβλαστών και την οστική αποδόμηση των οστεοκλαστών.

 

ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ

Από το 1997 έχει παρουσιασθεί η αλληλεπίδραση 3 πρωτεϊνών, της OPG (οστεοπροτεγερίνη), RANK και RANKL.

Η οστεοπόρωση ενεργοποιείται, όταν η πρωτεΐνη RANK συνδέεται με τη RANKL στην επιφάνεια του οστεοκλάστη, μ’ αποτέλεσμα να ενεργοποιείται μια διαδικασία, η οποία παρατείνει το χρόνο επιβίωσης των οστεοκλαστών.

Η OPG είναι ένας υποδοχέας παραπλάνησης για τον RANKL, επειδή συνδέεται μαζί του και εμποδίζει την ένωση του με τον RANK, μ’ αποτέλεσμα να μειώνεται η δράση των οστεοκλαστών άρα και της οστικής απορρόφησης.

 

 ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

1/ Ακτινολογική εικόνα στην θωρακοοσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Η μέθοδος έχει χαμηλή ευαισθησία και ειδικότητα, αφού πρέπει να χαθεί περισσότερο από 30% της οστικής μάζας για να έχουμε ακτινολογική επιβεβαίωση.

2/Διπλή φωτονιακή μέτρηση απορρόφησης (DPA). Χρησιμοποιείται πηγή Γαδολινίου-153 και ανιχνεύεται από ειδικό μετρητή που τοποθετείται σε αντιδιαμετρική θέση.

Οι μετρήσεις γίνονται στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης κυρίως (Ο2-Ο4) και στο ισχίο (αυχένας , μείζον τροχαντήρας και τρίγωνο Ward). Οι μετρήσεις συγκρίνονται με τις φυσιολογικές τιμές για την ηλικία και το φύλο.

Η μέθοδος παρουσιάζει υψηλή ειδικότητα της τάξης του 95%, όμως επηρεάζεται από παράγοντες, όπως είναι οι εκφυλιστικές αλλοιώσεις των υπό εξέταση περιοχών.

3/Διπλή μέτρηση απορρόφησης με ακτίνες Χ (DXA).

Ισχύει ότι και για την  προηγούμενη μέθοδο μόνο που εδώ αντί για πηγή γαδολινίου χρησιμοποιούνται ακτίνες Χ. Με ειδικά φίλτρα απομονώνονται δύο φωτόνια που απορροφώνται σε διαφορετικό ποσοστό από τα οστά και τα μαλακά μόρια. Η μέθοδος εμφανίζει υψηλή ειδικότητα της τάξης του 97%. Στα πλεονεκτήματα της που την κάνουν εύχρηστη μέθοδο είναι:

α) ο ασθενής μπορεί να είναι ντυμένος,

β) μικρός χρόνος εξέτασης και

γ) χαμηλό κόστος εξέτασης.

Τα δυο μεγέθη που λαμβάνονται υπόψη στην αξιολόγηση των αποτελεσμάτων είναι το T-score και το Z- score.

Το T-score είναι ο αριθμός των σταθερών αποκλίσεων της οστικής πυκνότητας (BMD) του εξεταζόμενου από τη μέση κορυφαία οστική πυκνότητα υγιών ατόμων ηλικίας 25- 35 ετών, ίδιου φύλου και φυλής.

Μετρήσεις T-score μέχρι -1.0 είναι φυσιολογικές , μεταξύ -1.0 και -2.5 είναι δηλωτικές οστεοπενίας και τιμές μεγαλύτερες του -2.5 χαρακτηρίζονται ως οστεοπόρωση.

Το Z-score εκφράζει τον αριθμό των σταθερών αποκλίσεων του ασθενούς, από τη μέση οστική πυκνότητα για την ηλικία του και εκφράζει πόσες σταθερές αποκλίσεις (SD) διαφέρει ο εξεταζόμενος από τη μέση τιμή, για την ηλικία, φύλο και φυλή, του συγκρινόμενου πληθυσμιακού δείγματος.

Και στις δύο περιπτώσεις το πληθυσμιακό δείγμα δεν μπορεί να είναι λιγότερο από 200 άτομα  και στην περίπτωση του Z-score ζητάμε άτομα από 20 – 80 ετών.

4/ Ποσοτικός έλεγχος με υπερήχους (QUS).

Είναι μια μέθοδος χωρίς ακτινοβολία η οποία μελετά την οστική μάζα καθώς και την οστική μικροαρχιτεκτονική. Έχουμε εφαρμογή υψηλής συχνότητας ηχητικών κυμάτων (20-600 KHz) στο περιφερικό τριτημόριο της κνήμης και την πτέρνα.

Τα αποτελέσματα της μεθόδου αποτελούν το δείκτη σκληρότητας, που δεν είναι τίποτε άλλο από το πηλίκο της εξασθένησης των υπερήχων (BUA) προς την ταχύτητα αυτών (SOS). Η ειδικότητα της μεθόδου είναι κοντά στο 90%.

5/ SPECT. Σπινθηρογραφικός έλεγχος με τομογραφία εκπομπής φωτονίων. Βελτιώνει τη διαγνωστική αξία του σπινθηρογραφήματος, κυρίως στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Η μέθοδος εφαρμόζεται με τη χρήση γ- κάμερας και μπορεί να διαγνώσει την αιτιολογία του χρόνιου πόνου στη μέση   και της βλάβης των οστών από οστεοπόρωση, φλεγμονή, ή μεταστατική εστία.

6/ Fluoro-18 deoxyglycose PET είναι μια εξέταση που εμφανίζει πολύ υψηλότερη ειδικότητα σε σχέση με τη κλασσική σπινθηρογραφική μέθοδο στη διαφορική διαγνωση των σπονδυλικών καταγμάτων, αν αυτά οφείλονται σε οστεοπόρωση ή σε μεταστατική νόσο.

7/ Μεταβολικοί δείκτες οι οποίοι γίνονται με αιματολογικό έλεγχο και εξέταση ούρων

Οι βασικοί αιματολογικοί δείκτες οστικής παραγωγής στο αίμα είναι:

-Οστεοκαλσίνη

-Αλκαλική φωσφατάση

-Αμινοτελικό άκρο προκαλλογόνου (PINP)

-Καρβοξυτελικό άκρο προκολλαγόνου (PICP)

 

Οι βασικοί αιματολογικοί δείκτες οστικής απορρόφησης στο αίμα είναι:

-Οστική σιαλοπρωτεΐνη (BSP) είναι μια μη κολλαγονική πρωτεΐνη, που συμμετέχει στην επιμετάλλωση του οστού.

-TRACP-5b (ανθεκτική στο τρυγικό οξύ όξινη φωσφατάση), που παράγεται από τους οστεοκλάστες.

 

Δείκτες οστικής απορρόφησης στα ούρα:

-Ασβέστιο/κρεατινίνη

-Ολική και διαχεόμενη υδροξυπρολίνη/κρεατινίνη

-Διασταυρούμενα τελοπεπτίδια που ουσιαστικά είναι προϊόντα αποδόμησης του κολλαγόνου τύπου I, όπως είναι τα

-N-τελοπεπτίδιο (NTX)

-C-τελοπεπτίδιο (CTX).

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

1/ η σωστή διατροφή που είναι εμπλουτισμένη με ασβέστιο (Ca) και βιταμίνη D. Η δυνατότητα απορρόφησης του οργανισμού μειώνεται με την αύξηση της ηλικίας, με νόσους του γαστρεντερικού συστήματος , ενδοκρινικές νόσους, καθώς και από τη λήψη φαρμάκων. Ακόμη και τα ίδια τα τρόφιμα παρά την αναγραφόμενη ποσότητα Ca που αναφέρεται στη διατητική τους αξία, δεν είναι και η ποσότητα που απορροφά και ο οργανισμός. Μέσω των τροφίμων μπορούμε υπό κανονικές συνθήκες να απορροφήσουμε ένα ποσοστό του Ca των τροφών το οποίο κυμαίνεται από 10-50%. Εν προκειμένω από τα γαλακτοκομικά μπορούμε να απορροφήσουμε μόνο το 30% του Ca τους.

Η βιτ.D σε χώρες με μεγάλη ηλιοφάνεια είναι σε επάρκεια εφόσον δεν υπάρχουν δερματικά νοσήματα ή προβλήματα από το ήπαρ και τα νεφρά. Η ολοένα και μεγαλύτερη αποφυγή της έκθεσης στον ήλιο, λόγω ενοχοποίησης του σε κακοήθειες του δέρματος, καθώς και οι περιορισμένες πηγές τροφής ( τα λιπαρά ψάρια δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη τροφή στη χώρα μας, αλλά και ο κρόκος του αυγού ο οποίος ενοχοποιείται στην αύξηση της χοληστερίνης του αίματος), συνιστούν λήψη εξωγενώς της συγκεκριμένης βιταμίνης.

Ένας άνθρωπος μετά τα 50 για να διατηρεί καλό επίπεδο οστικού μεταβολισμού χρειάζεται κατά μέσο όρο 1200mg Ca και 800 IU βιτ D.

Η λήψη πρωτεΐνης με τη δίαιτα είναι σημαντικός παράγοντας της καλής υγείας των οστών. Όταν η πρόσληψη δεν είναι υπερβολική, (1.0-1.5 g/Kg βάρους σώματος), έχουμε ευεργετικά αποτελέσματα. Στις περιπτώσεις υψηλής πρόσληψης ή ελάχιστης πρόσληψης υπάρχει πρόβλημα. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε αύξηση της απέκκρισης του Ca από τα ούρα, ενώ στη δεύτερη έχουμε αύξηση της έκκρισης παραθορμόνης με αποτέλεσμα απελευθέρωση Ca από τα οστά.

Τελευταία έχει βρεθεί ότι και η βιταμίνη Κ φαίνεται να βελτιώνει στη μείωση της απώλειας του οστού, που οφείλεται στο γήρας, μέσω της παραγωγής καρβοξυλιωμένης οστεοκαλσίνης, μιας από τις ουσίες που επάγουν την οστική παραγωγή.

 

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

Από τον Οκτώβριο του 2011 ο  Ε.Ο.Φ κυκλοφόρησε πρωτόκολλο με «Οδηγίες διαγνωστικής και θεραπευτικής προσέγγισης της οστεοπόρωσης».

Αυτό περιλαμβάνει το FRAX στη διαδικασία επιλογής ατόμων για θεραπεία πρόληψης καταγμάτων χαμηλής βίας. Οι περιπτώσεις ατόμων τα οποία πρέπει να λάβουν θεραπευτική αγωγή είναι:

- Οστεοπόρωση (Τ- score<-2.5 στην ΟΜΣΣ ή στο ισχίο)

- Σπονδυλικό κάταγμα

- Κάταγμα ισχίου

- Περισσσότερο από 1 άλλα κατάγματα (εκτός σπονδύλου ή ισχίου)

- Οστεοπενία (Τα-score>-2.5 και <-1.0) και FRAX > 20% για μείζον οστεοπορωτικό κάταγμα και >3% για κάταγμα του ισχίου.

- Οστεοπενία και FRAX 10-20% και έστω 1 εκ των:

   . μορφομετρικό σπονδυλικό κάταγμα,

   . κάταγμα Colle’s σε ηλικία > 65,

   . πολύ χαμηλή BMD ΟΜΣΣ σε σχέση με το ισχίο,

   . μεγάλη πτώση BMD σε δυο διαδοχικές μετρήσεις,

   . Ca μαστού υπό ορμονοθεραπεία,

   . Ca προστάτη υπό αγωγή με αντιανδρογόνα,

   . χρόνια λήψη κορτικοστεροειδών σε χαμηλές δόσεις και

   . πολλές πτώσεις (>2 το χρόνο).

 

Παρακάτω αναφέρονται οι κυριότερες φαρμακευτικές ουσίες που χορηγούνται, με τις ενδείξεις τις δόσεις και τις πιθανές παρενέργειες.

 

ΟΡΜΟΝΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Τα σκευάσματα οιστρογόνου /προγεστερόνης συνήθως δίνονται από γυναικολόγους και ενδοκρινολόγους για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης. Η μείωση των ανωτέρω ορμονών με την εμμηνόπαυση έχει ως αποτέλεσμα και τη μείωση της οστικής πυκνότητας.

Η θεραπεία σαφέστατα έχει δείξει ότι μπορεί να μειώσει το κίνδυνο καταγμάτων ισχίου και σπονδύλων.

Η δόση είναι 0.625 mg την ημέρα σε συνδυασμό με προγεστερόνη εκτός και αν έχει προηγηθεί ολική υστερεκτομή. Υπάρχουν σε μορφή χαπιών ή σκευάσματα διαδερμικής χορήγησης.

Οι κυριότερες παρενέργειες είναι πονοκέφαλοι, εξάψεις μαστοδυνία, προεμμηνοπαυσιακό σύνδρομο, μεταβολές βάρους. Τα σκευάσματα αυτά μπορεί να αυξήσουν το κίνδυνο καρκίνου μαστού, εγκεφαλικών και καρδιακών εμφραγμάτων, καθώς και θρομβοεμβολικής νόσου. Ο κίνδυνος του καρκίνου του ενδομητρίου σε γυναίκες που δεν έχουν υποβληθεί σε υστερεκτομή, έχει μειωθεί με τη προσθήκη της προγεστερόνης.

Οι πιθανές παρενέργειες που αναφέρθηκαν παραπάνω δεν κάνουν ελκυστική την ορμονική θεραπεία ως κύρια θεραπεία για την μετεμμηνοπαυσιακή οστεοπόρωση και μάλιστα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

 

SERMs (Εκλεκτικοί ρυθμιστές των οιστρογονικών υποδοχέων)

Κύριος εκπρόσωπος της κατηγορίας είναι η ραλοξιφαίνη (Evista). Τα φάρμακα αυτά δεν είναι ορμόνες όμως μιμούνται τη δράση των οιστρογόνων σε ιστούς όπως τα οστά, ενώ σε ιστούς όπως το ενδομήτριο και το στήθος μπλοκάρουν τους οιστρογονικούς υποδοχείς.

Η ραλοξιφαίνη χορηγείται σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες σε δόση 60mg μια φορά την ημέρα και φαίνεται να βελτιώνει την οστική μάζα και να μειώνει τον κίνδυνο σπονδυλικών καταγμάτων.

Οι κύριες παρενέργειες είναι ερυθρότητα και αύξηση των θρομβοεμβολικών επεισοδίων.

 

ΚΑΛΣΙΤΟΝΙΝΗ

Είναι ένας ενδογενής ρυθμιστής της ομοιοστασίας του ασβεστίου, δρώντας κυρίως στα οστά και παράγεται από τα παραθυλακιώδη κύτταρα του θυροειδούς.

Η καλσιτονίνη σολωμού (sCT), όπως και αυτή του χελιού(eCT), είναι 40 φορές ισχυρότερη από την ανθρώπεια (hCT) και την χοίρεια (pCT).

Η καλσιτονίνη εμποδίζει την οστική απορρόφηση, ελαττώνοντας τη δραστηριότητα, την κινητικότητα και τον αριθμό των οστεοκλαστών. Από την άλλη δρα απευθείας στους οστεοβλάστες και τα οστεοκύτταρα αυξάνοντας το χρόνο ζωής και της λειτουργίας τους.

Η μελέτη QUEST δείχνει ότι η χορήγηση 200IU καλσιτονίνης σολωμού ενδορρινικά για 2 χρόνια, διατηρεί και βελτιώνει τη μικροαρχιτεκτονική του οστού.

 

ΔΙΦΩΣΦΟΝΙΚΑ

Οι ουσίες αυτές, έχουν την ιδιότητα να συνδέονται με ανόργανα άλατα στην επιφάνεια του οστίτη ιστού. Οι οστεοκλάστες απορροφούν μαζί με τα ανόργανα άλατα και τα μόρια των διφοσφωνικών. Μέσα στο κύτταρο του οστεοκλάστη τα διφοσφωνικά όχι μόνο εμποδίζουν την περαιτέρω οστική απορρόφηση, αλλά παρεμβαίνουν και στην κυτταρική δραστηριότητα, με απότέλεσμα να επάγεται ο κυτταρικός θάνατος του οστεοκλάστη, μέσω αναστολής του ενζύμου της συνθετάσης του πυροφωσφορικού φαρνεσυλίου (FPP).

Η φαρμακοκινητική τους επηρεάζεται από τη λήψη τροφής, ειδικά όταν αυτή είναι πλούσια σε ασβέστιο και φώσφορο. Γι’ αυτό προτείνεται η λήψη των από του στόματος σκευασμάτων να γίνεται πρωινή ώρα και να ακολουθήσει λήψη τροφής μετά από 1 τουλαχιστον ώρα. Ο ασθενής θα πρέπει για το χρονικό διάστημα αυτό, να αποφύγει την κατάκλιση, λόγω της υψηλής τοξικότητας των σκευασμάτων στο βλενογόνο του οισοφάγου.

Υπάρχουν τέσσερεις κύριες ουσίες που χρησιμοποιούνται από αυτή την κατηγορία για τη θεραπεία της οστεοπόρωσης.

Η αλενδρονάτη (Fosamax) σε δόση 70 mg 1 φορά την εβδομάδα, η ριζενδρονάτη (Actonel) 75mg 2 φορές το μήνα, η  ιβανδρονάτη (Bonviva) 150 mg 1 φορά το μήνα  και το ζολενδρονικό οξύ(Aclasta) σε εφάπαξ ετήσια δόση ενδοφλέβια.

Το ζολινδρελικό οξύ τα τελευταία χρόνια έχει πάρει ένδειξη για αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης στους άνδρες, καθώς και για τη περίπτωση δευτεροπαθούς οστεπόρωσης από χορήγηση κορτικοειδών.

Η διάρκεια χορήγησης των διφοσφωνικών, εξαρτάται από την αποτελεσματικότητά τους, με τις μετρήσεις οστικής μάζας που γίνονται κάθε χρόνο, δε πρέπει όμως να ξεπερνά τα 6-8 χρόνια συνεχούς χορήγησης.

Παρενέγειες που έχουν αναφερθεί κυρίως στη μηνιαία χορήγηση της ιβαδρονάτης, είναι μυαλγία, αρθραλγία, γριππώδη συνδρομή. Δεν είναι ιδιαίτερα συχνές και είναι παροδικές των πρώτων ημερών.

Η ενδοφλέβια χορήγηση ζολενδρονικού οξέος ενοχοποιήθηκε και για οστεονέκρωση γνάθου, αλλά δεν υπάρχουν τεκμηριωμένες μελέτες που να την επιβεβαιώνουν.

 

ΤΕΡΙΠΑΡΑΤΙΔΗ (Forsteo)

Είναι το μόριο παραθορμόνης (PTH 1-34), το οποίο χορηγείται με υποδόρια ένεση και αυξάνει σημαντικά τη μάζα του σπογγώδους οστού. Αυξάνει τον ρυθμό της οστικής ανακατασκευής, αυξάνοντας το πάχος του φλοιώδους οστού και βελτιώνοντας τη μικροαρχιτεκτονική των οστεοδοκίδων. Με αυτό τον τρόπο μειώνονται σημαντικά τα σπονδυλικά και μη σπονδυλικά κατάγματα, σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και άντρες, γι’ αυτό και θεωρείται θεραπεία επιλογής για οστεοπόρωση με πολύ χαμηλό T-score.

Στις παρενέργειες αναφέρονται η υπερασβεστιαιμία και ασβεστιουρία, γι’αυτό τα επίπεδα του ασβεστίου του αίματος και των ούρων πρέπει να ελέγχονται σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Πρέπει να σημειωθεί, ότι τελευταίες παρατηρήσεις δείχνουν ότι δεν εμφανίζουν ανταπόκριση στην παραθορμόνη ασθενείς που λάμβαναν προηγούμενα διφοσφωνικά. Έτσι δε θεωρείται δόκιμη η συνδυασμένη αγωγή.

 

ΡΑΝΕΛΙΚΟ ΣΤΡΟΝΤΙΟ (Protelos)

Είναι ο πρώτος παράγοντας που αυξάνει την παραγωγή, επάγοντας τη δραστηριότητα των οστεοβλαστών ενώ ταυτόχρονα μειώνει την οστική απορρόφηση, περιορίζοντας τη διαφοροποίηση και τη δραστηριότητα των οστεοκλαστών.

Το ρανελικό στρόντιο είναι αποτελεσματικό σε σοβαρές μορφές οστεοπόρωσης, ανεξαρτήτου ηλικίας, φύλου και εντόπισης κατάγματος.

Στα μειονεκτήματα του υπολογίζεται η καθημερινή χορήγηση, που έχει να κάνει με τη συμμόρφωση του πάσχοντος στη μακροχρόνια θεραπεία.

Η πιο γνωστή παρενέργεια του είναι η διάρροια, η οποία τις περισσότερες περιπτώσεις είναι παροδική.

 

DENOSUMAB (Prolia)

Είναι ένα IgG2 ανθρώπινο μονοκλωνικό αντίσωμα, με υψηλή συγγένεια με το RANKL μ’ αποτέλεσμα να αναστέλλει το σχηματισμό, τη λειτουργία και την επιβίωση των οστεοκλαστών.

Η διαφορά δράσης του denosumab, από τα διφωσφονικά, είναι ότι επιδρά πρώιμα στην οστική απορρόφηση, λόγω αναστολής των οστεοκλαστών, ενώ τα διφωσφονικά στην ενδοκυττάρια ενζυμική αναστολή του οστεοκλάστη, που γίνεται κατά τη διάρκεια της οστικής απορρόφησης.

Ο χρόνος ημιζωής είναι 26 ημέρες και χορηγείται με υποδόρια ένεση των 60 mg κάθε 6 μήνες.

Ένα βασικό πλεονεκτημα της συγκεκριμένης ουσίας είναι ότι δεν έχει καθόλου ηπατικό ή νεφρικό μεταβολισμό, γι’ αυτό και μπορεί να χορηγηθεί με ασφάλεια σε ανθρώπους με νεφρική ή ηπατική ανεπάρκεια.